Λέσχη Ανάγνωσης Αγίας Βαρβάρας

ΠΟΣΟΝ ΘΛΙΒΟΜΑΙ διότι οὐδέποτε ἐν ὅσῳ ἔζη ἡ Μήτηρ μας1 διῆλθε τοῦ νοός μου νὰ γράψω τὰ τοῦ βίου της. Εἶχε τοσαύτην εὐχέρειαν τοῦ διηγῆσθαι, ὥστε ἁπλῶς ἂν ἠκολούθει ἡ γραφίς μου τὰς ἐκ τοῦ στόματός της ῥεούσας ἀναμνήσεις θὰ ἠδύνατό τις ν’ ἀνεύρῃ ἐν αὐταῖς ὡραιοτάτας σελίδας τῆς ἱστορίας μας, ἀλλὰ τότε οὐδέποτε ἐσκέφθην τοιοῦτόν τι καὶ μόνον εὐχαρίστως τὴν ἤκουον διηγουμένην ποτέ μεν τοῦτο τὸ συμβάν, ποτέ δε ἐκεῖνο, χωρὶς ὅμως νὰ δίδω τὴν ἀπαι τουμένην προσοχὴν ὅπως ἀποτυπωθῶσι ταῦτα ἐν τῇ μνήμῃ μου καὶ δυνηθῶ ν’ ἀναπολήσω τώρα πλέον εἰμὴ ἀμυδρῶς ὅσα τότε ἤκουα. Ἦτο ἡ Μήτηρ μου ἡ τρίτη θυγάτηρ2 τοῦ Νικολάου Μαυροκορδάτου3 καὶ τῆς Σμαράγδας4 θυγατρὸς τοῦ Αὐθέντου Καρατζᾶ, ἀδελφὴ δὲ τοῦ Ἀλεξάνδρου Μαυροκορδάτου.5 Τοσοῦτον ἦτο ἀνεγνωρισμένη ἡ καλλονή της παιδιόθεν, ὥστε οἱ Γονεῖς της φοβούμενοι τοὺς Τούρκους ἀπέφυγον τὴν εἴσοδον εἰς τὴν οἰκίαν των παντὸς διδασκάλου ὅπως μὴ γίνῃ γνωστὸν ὅτι ὑπῆρχε χριστιανὴ νέα ἐξαιρετικῆς ὡραιότητος καὶ ἀφαρπασθῆ διὰ τὰ χαρέμια. Ἐστερήθη οὕτω σχεδὸν ἐν...

26η Αὐγούστου 1903 ἈΠΟ ΤΗΣ ΧΘΕΣ ΔΕΝ ΕΧΩ πλέον τὸν Παπαγάλλον μου ὅστις ἦτο μετ’ ἐμοῦ ἐπὶ τόσα καὶ τόσα ἔτη. Ὅσοι δὲν ἠσθάνθη σαν τὴν πρὸς τὰ ζῶα καὶ τὰ πτηνὰ ἀγάπην βεβαίως θὰ θαυμάσωσι πῶς γενονὸς τόσον ἀσήμαντον μὲ συγκινεῖ καὶ μὲ θλίβει, ἀλλ’ ὁ Παπαγάλλος οὗτος ἔχει δι’ ἐμὲ ἱστορίαν ὅλην. Συνεμερίσθη ἡμέρας χαρᾶς καὶ λύπης,  ἔτυχε περιποιήσεων παρ’ αὐτοῦ τοῦ Ἀδελφοῦ μου,1 καὶ τώρα ἐν τῷ μονήρει βίῳ μου ὑπῆρξε σύντροφος καὶ παρηγορία. Κατὰ τὴν ἀπουσίαν τοῦ Ἀδελφοῦ μου εἰς τὴν Ἑσπερίαν πρὸ ἐτῶν πολλῶν, μοὶ ἔφερον Παπαγάλλον, ὄχι ἐκ τῶν πολὺ μεγάλων, οὔτε ἐκ τῶν πολὺ ὡραίων. Στακτὴν τὴν πτέρωσιν ὅλων τῶν ἀποχρώσεων, μὲ ἐρυθρὰν τὴν οὐράν, μὲ ῥάμφος λεπτὸν καὶ κατάμαυρον, μὲ ὀφθαλμοὺς μεγάλους καὶ γλυκεῖς, καὶ ὡς ἐπὶ τῷ πολὺ ἡμικλείστους.2 Ἀφρικανικὸν τὴν φυλήν, προερχόμενον ἐκ Ζανζιβάρης3 καὶ σταλεὶς ὡς ἐνθύμιον παρὰ συμμαθητοῦ τοῦ Χαριλάου μετερχομένου ἐν τῇ πόλει ἐκείνῃ τὸν Ἰατρόν. Ἐπειδὴ κατ’ ἀρχὴν οὐδὲν δῶρον ἦτο δεκτὸν ἐν τῷ οἴκῳ μας ἀπεποιήθην τὴν παραλαβὴν ...

Η Σοφία Τρικούπη ήταν κόρη του Σπυρίδωνα και της Αικατερίνης Τρικούπη και αδελφή του Χαρίλαου Τρικούπη. Γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1838. Μεγάλωσε και μορφώθηκε στην αγγλική πρωτεύουσα και συναναστράφηκε τον κύκλο των επιφανών πολιτικών, καθηγητών και ευγενών ανδρών που είχε η οικογένεια. Με ευρύτητα καλλιέργειας και ισχυρό πνεύμα, έγινε κοινωνός των ιδεών και των σκέψεων του μεγάλου αδελφού της , για τον οποίο αισθανόταν αληθινό θαυμασμό, αφοσίωση και λατρεία. Μετά το θάνατο των γονέων της, η ζωή της δόθηκε αμέριστα στην λατρεία και την υπηρεσία του Χαρίλαου Τρικούπη. Το σπίτι της υπήρξε το κέντρο των ανώτερων διπλωματικών, πολιτικών και κοινωνικών συγκεντρώσεων. Οι αίθουσες στο σπίτι της Σοφίας Τρικούπη ήταν αυτές που έφεραν σε επικοινωνία την Ελλάδα με την Ευρώπη. Δεν υπήρχε μέλος ηγεμονικής οικογένειας, δεν υπήρχε επίσημος ή επιφανής ξένος διερχόμενος από την Αθήνα, ο οποίος να μην επιζητούσε να επισκεφθεί τη Σοφία Τρικούπη, είτε όπως αρχικά συνέβαινε παρευρισκόταν ο ...

Ζωγράφου, Ευγενία Με χιμαίρας! Διήγημα[1]    Ἡ Ἰωάννα δὲν ἦτο ὡραία· ἡ κόμη της δὲν ἐχρύσιζεν ὡς αἱ ἀκτῖνες τοῦ δύοντος ἡλίου, οὐδ' ὡμοίαζε πρὸς τὸ μέλαν τοῦ κόρακος πτερόν· οἱ ὀδόντες της δὲν ἡμιλλῶντο κατὰ τὴν λευκότητα πρὸς τὴν ἁγνὴν χιόνα, οὐδ' ἔφερον εἰς τὴν μνήμην τὴν ὠχρὰν ὄρυζαν, ἡ λάμψις τῶν ὀφθαλμῶν της δὲ παρεβάλλετο πρὸς τὴν σπινθηρίζουσαν τῆς ἑστίας φλόγα, μηδὲ τὰ χείλη της πρὸς τὴν βελουδίνην τῆς πυρᾶς ἐρυθρότητα.    Ἡ Ἰωάννα ἦτο κοινὸς τύπος κόρης· μὲ ἀκτῖνα εὐτυχίας εἰς τοὺς ὀφθαλμούς, μὲ γλυκὺ ἐπὶ τῶν χειλέων μειδίαμα, μὲ τὴν δρόσον τῆς ὑγείας ἐπὶ τῶν ἐρυθρολεύκων παρειῶν της, ἡ Ἰωάννα διήρχετο τὴν ζωήν· ἦτο εἰκοσιδιέτις, καὶ κατώρθου νὰ εἶνε εὐτυχής. Ὤ! μὴ νομίσετε ὅτι ἔζη μὲ ὅλας τὰς ἀπολαύσεις τῆς ζωῆς, μὴ φαντασθῆτε αὐτὴν ἐρωτευμένην, μηδὲ ἡρωίδα μεγάλης ἀφοσιώσεως, ἧς ἡ συναίσθησις τῇ ἐδώρει τὴν ἀκτῖνα ἐκείνην τῆς εὐτυχίας ἐπὶ τῆς μορφῆς της· οὐδὲν ἐκ τῶν ἀνωτέρω.    Καὶ ἐν τούτοις ἦτο εὐτυχὴς ζῶσα μὲ … χιμαίρας. ...

Ζωγράφου Ευγενία (1878 – 1963) Ευγενία Ζωγράφου, θεατρική συγγραφέας, πεζογράφος και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στο Ναύπλιο το1878, κόρη του Λυκούργου Ζωγράφου. Σε παιδική ηλικία εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στην Αθήνα, όπου φοίτησε στο Παρθεναγωγείο και, μαθήτρια ακόμη, δημοσίευσε το ποίημα «Η Μπίλιω», μετά από παρότρυνση του Αριστομένη Προβελέγγιου. Έγραψε άρθρα, δοκίμια, διηγήματα, μυθιστορήματα και θεατρικά έργα. Υπήρξε διευθύντρια της « Ελληνικής Επιθεώ ρησης » (1907-1942), συνεργάστηκε επίσης με τα έντυπα Ακρόπολις, Σκριπ, Άστυ, Ατλαντίς, Εμπρός κ.α. Κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1912 εργάστηκε ως εθελόντρια νοσοκόμα, ενώ από το 1921 ως το 1922 διετέλεσε διευθύντρια του στρατιωτικού περιοδικού «Νίκη» με εντολή του Υπουργείου Εξωτερικών. Η τελευταία μνεία στο όνομά της ως διευθύντριας της Ελληνικής Επιθεωρήσεως υπάρχει στο τεύχος του Ιανουαρίου του 1946, όπου αναγράφεται και η διεύθυνσή της στην Αθήνα, Μενάνδρου 83. Στην εφημερίδα «Ακρόπολις», όπου δημ...

ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ (1868-1920) Βιογραφικό Σημείωμα Ο Κωνσταντίνος Χατζόπουλος ήταν ποιητής, πεζογράφος, μεταφραστής και κριτικός. Υπήρξε πρωτοπόρος του δημοτικισμού και του σοσιαλισμού στη Ελλάδα. Γεννήθηκε  στη Μείλκη Αγρινίου (σημερινό Βραχώρι), το 1868. Ήταν πρωτότοκος γιος του κτηματία Ιωάννη Χατζόπουλου και της Θεοφάνης Στάικου.   Είχε έξι αδέλφια, την Αλεξάνδρα, τον Δημήτριο  (λογοτέχνης που χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Μποέμ), τον Γεώργιο, την Ασπασία (πέθανε νέα), τον Ζαχαρία και τον Αγαμέμνονα (σπούδασε γιατρός).  Η μητέρα του ήταν θετή κόρη του Σωτήρη Στάικου, που ανήκε σε οικογένεια κοτζαμπάσηδων, μέλη της οποίας υπήρξαν φιλικοί και αγωνιστές της Επανάστασης του 1821. Τέλειωσε τις 4 τάξεις του Δημοτικού και τις 3 του Σχολαρχείου  στο  Αγρίνιο. Ολοκλήρωσε τις  γυμνασιακές του σπουδές στο Μεσολόγγι και το 1882 γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, σε ηλικία 14 ετών, από όπου αποφοίτησε το 1888. Μετά τις...

Ο Πύργος του Ακροπόταμου (απόσπασμα) Ο Θώμος Κρανιάς την κοίταξε μια στιγμή στα μάτια. Έπει­τα πήγε κοντά της, τη χτύπησε στον ώμο κι είπε: - Καλά δε βολευτήκαμ’, ε; Κελεπούρ’ με τα σωστά. Έδειξε τον πύργο εκεί, την κούλια του ακροπόταμου, κα­θώς τη λέγανε στον τόπο. Την είχε χτίσει αυτού στον όχτο κά­ποιος Σουλιώτης καπετάνιος για ν’ αγναντεύει τα βουνά του τόπου του και τώρα την αγόρασε ο Θώμος Κρανιάς για να τρυ­πώσει μέσα τα παιδιά και τη γυναίκα του σαν ξαναβρέθηκε παυμένος ξαφνικά. - Καλά να λέμε, έκαμε ν’ αναστενάξει η κυρα-Θώμαινα. Μα θυμήθηκε πως ήτανε και δικό της θέλημα να μην κουβαλη­θούνε μεσοχείμωνα στο χωριό, μα να περιμένουν τον ξαναδιορισμό εδώ στην πόλη - κι έπνιξε τον αναστεναγμό. Κούνησε το κεφάλι κι έκαμε προς το σπίτι. Η Φρόσω καθισμένη κάτω από τη μελικοκκιά κεντούσε και κοίταζε τα σύννεφα. Ο Θώμος Κρανιάς έπιασε τώρα και κέντρωνε μια αγριοσκιά. Το αεράκι της ποταμιάς του χάδευε το μέτωπο, από τις ρά­χες γύρω αχούσανε κουδούνια και βελάσματ...

Τώρα το απόσπασμα, με τον Δραγούμη πάντα μπροστά, πλησίαζε το Αρεταίειο. Μερικοί απ' τους περαστικούς κοίταζαν με περιέργεια τη σκηνή. Ήταν κάτι σαν τουριστικό αξιοθέατο της ημέρας. Κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί ότι αυτοί οι οχτώ στρατιώτες με τον ασπροντυμένο άντρα ήταν, εκείνη την ώρα, στο κατώφλι μιας κανονικής εκτέλεσης -που θα γινόταν, μέσα στην καρδιά της Αθήνας, ανάμεσα στον τηλεγραφικό στύλο 905 και τον τηλεγραφικό στύλο 907. "Ήμουν στη στάση της οδού Παπαδιαμαντοπούλου και περίμενα το τραμ" θα έλεγε αργότερα ο Ρώσος ακόλουθος Λεμπέντιεφ στον ανακριτή. "Είδαμε οχτώ στρατιώτες μ' έναν άνθρωπο που πέρασαν ήσυχα- ήσυχα από μπροστά μας. Αν έλειπαν οι ξιφολόγχες απ' τα χέρια τους, το θέαμα θάταν πολύ φυσικό -τουλάχιστον για τη μέρα εκείνη. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι οι στρατιώτες ήταν κίτρινοι σαν το λεμόνι..." Στο βάθος ο Δραγούμης ίσως νάταν εκείνη την ώρα ο μόνος ήρεμος στη συντροφιά. Απ' το 1902 που είχε μπει στη φωτιά του ...

Ο Φρέντυ Γερμανός (1934-1999) γεννήθηκε στην Αθήνα με καταγωγή από τη Μυτιλήνη. Σπούδασε στην τότε Πάντειο Ανωτάτη Σχολή και στη Σχολή Δημοσιογραφίας Όλσον. Μιλούσε αγγλικά και γαλλικά. Μπήκε στο γράψιμο από 18 χρόνων. Ξεκίνησε παίρνοντας το δεύτερο βραβείο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Διηγήματος, που καθιέρωσε ο Mπάμπης Kλάρας στη "Bραδυνή". Από το 1953 ως ελεύθερος ρεπόρτερ ανέλαβε πολλές δημοσιογραφικές αποστολές σε διάφορες χώρες για λογαριασμό εφημερίδων και περιοδικών.  Εργάστηκε ως ρεπόρτερ στην "Ελευθερία" (1954-1960), ως χρονογράφος στη "Mεσημβρινή" (1960-1967) της Ελένης Bλάχου, στην "Απογευματινή" (1968-1973) για να κλείσει τον δημοσιογραφικό κύκλο του στην "Ελευθεροτυπία" (1975-1990), απ' την οποία παραιτήθηκε ("πρόωρα", είπαν μερικοί) για να αφοσιωθεί στο γράψιμο.  Έγινε γνωστότατος ως ευθυμογράφος με πηγαίο χιούμορ, παρατηρητικότητα και πρωτότυπο ύφος. Tο 1964 βγήκε το πρώτο του βιβλίο απ...

Η Πηνελόπη Δέλτα γεννήθηκε το 1874 στην Αλεξάνδρεια. Εκεί έζησε τα παιδικά και νεανικά της χρόνια σ' ένα αρχοντικό οικογενειακό περιβάλλον, αυστηρά πατριαρχικό, με έντονες τις πατροπαράδοτες ελληνικές αρχές και συνήθειες. Με δασκάλους στο σπίτι, απέκτησε γενικές σχολικές γνώσεις και έμαθε ξένες γλώσσες και "ελληνικά" που τα αντιπάθησε, επειδή τα βιβλία ήταν γραμμένα στην καθαρεύουσα. Το 1895 παντρεύτηκε το Στέφανο Δέλτα, με το οποίον απέκτησε τρεις κόρες. Το 1916 η οικογένεια Δέλτα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Ο κοινωνικός και ο φιλικός τους κύκλος ήταν οι πιο καλλιεργημένοι λογοτέχνες, εκπαιδευτικοί και σκεπτόμενοι άνθρωποι του καιρού τους, αλλά και σπουδαίες πολιτικές προσωπικότητες, όπως ο Ελ. Βενιζέλος και ο Νικ. Πλαστήρας.  Σημαντική είναι η συμβολή του Στέφανου Δέλτα στη γλωσσική της πορεία. Φαναριώτικης καταγωγής, με πλούσια πνευματική παράδοση, βοήθησε τη Δέλτα να καλλιεργήσει τη σχέση της με την ελληνική γλώσσα. Έγραφε ο ίδιος στη δημοτική και δεν του ή...

                                                          ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ.   Το κρυφό πάθος της Πηνελόπης Δέλτα , του Στέφανου Δάνδολου. Μία αναλυτική προσέγγιση του έργου   για την παρουσίαση του βιβλίου στη Λέσχη Ανάγνωσης Αγίας Βαρβάρας Γράφει η  Αργυρώ Χατζηπαναγιώτου ΕΙΣΑΓΩΓΗ Το νέο βιβλίο του Στέφανου Δάνδολου από τις εκδόσεις Ψυχογιός έχει τον τίτλο : ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ.   Το κρυφό πάθος της Πηνελόπης Δέλτα .   Ο συγγραφέας παραφράζοντας τον τίτλο του αλληγορικού μυθιστορήματος   της Πηνελόπης Δέλτα, Παραμύθι χωρίς όνομα , μας εισάγει στην πλοκή της ιστορίας, αφού μας προϊδεάζει για το κρυφό πάθος της ηρωίδας, που σήμερα όλοι ξέρουμε ότι έχει ονοματεπώνυμο: Λέγεται: Ίων (Ιωάννης) Δραγούμης. Άλλωστε την ταυτότητα του πάθους της Πηνελόπης Δέλτα μαρτυρά και η μικρή φωτογραφία που κρατ...

. Ο Γεώργιος Σουρής γεννήθηκε στη Σύρο και καταγόταν από τη μεριά του πατέρα του από τα Κύθηρα και από τη μεριά της μητέρας του από τη Χίο. Η οικογένειά του φιλοδοξούσε να σπουδάσει ο Γεώργιος θεολογία, οι οικονομικές συνθήκες ζωής τους όμως δεν το επέτρεψαν. Παρακολούθησε εγκύκλια μαθήματα στη γενέτειρά του και μαθήματα γυμνασίου στην Αθήνα ως το 1870, οπότε τέλειωσε το σχολείο και έφυγε για τρεις μήνες στο Ταγκαρόγκ της Ρωσίας για να εργαστεί ως υπάλληλος σιτεμπόρου. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα στράφηκε προς το χώρο του θεάτρου, συμμετέχοντας σε παραστάσεις ερασιτεχνικών θιάσων (σε ηλικία δεκαπέντε χρόνων είχε συμμετάσχει σε μια παράσταση τραγωδίας στο θέατρο Ηρώδου του Αττικού). Η ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία ξεκίνησε γύρω στο 1872, όταν δημοσίευσε ποιήματα στο περιοδικό Φως. Ακολούθησε το 1873 η έκδοση της ποιητικής συλλογής Συλλογή Λυρικών Ασμάτων και της κωμωδίας Από γαμβρός παράνυμφος, ενώ σταθμός στην πορεία του υπήρξε η έκδοση της σατιρικής ποιητικής συλλογής του Τα τρα...

Ο Γεώργιος Σουρής με τη σατιρική πένα του, όταν το 1885 η Κυβέρνηση του Θεόδωρου Δηλιγιάννη αποφάσισε να εφαρμόσει αιματηρές οικονομίες, έγραψε στον ΡΩΜΗΟ, ένα διάλογο μεταξύ Φασουλή και Περικλή: Καταργούμε τις δυνάμεις της ξηράς και της θαλάσσης καταργούμε τας εντόκους και ατόκους πληρωμάς. Καταργούμε τα ταμεία της Ελλάδας μας συμπάσης Καταργούμε δε και όλας τας εδώ οικοδομάς. Κι επιτρέπουμε μονάχα εις το κράτος ένα σπίτι το λαμπρόν Φρενοκομείον του Ζωρζή Δρομοκαϊτη Και πρώτον μεν εις τον στρατόν πολλά θα ψαλιδίση άλλ' όμως και προβιβαμούς πολλούς θα ξεφουρνίση. Εις την Παιδείαν Περικλή θα παύσουν τους δασκάλους πλην διπλασίους έμαθα θα διορίσουν άλλους. Συγχρόνως προμηνύεται καθαίρεσις παπάδων, αλλά και χειροτόνησις τριάντα δεσποτάδων. Πηγή: Εφ, ΕΜΠΡΟΣ, 15/2/1949

Καπνικαρέα, 1910 Μία σκωπτική περιγραφή των Αθηνών του 1885, όπως αποτυπώθηκε από τον Γεώργιο Σουρή στο  ΡΩΜΗΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ ΚΑΙ ΜΕ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟΝ  του 1886 Οδηγός των Αθηνών, χρήσιμος εις το κοινόν Αθήναι, πόλις παλαιά, αλλά και νεωτάτη, από πολλά κειμήλια και παλαβούς γεμάτη.     Εν πρώτοις μόλις κατεβής εκ του σιδηροδρόμου, ευρίσκεσαι απέναντι βαθείας υπονόμου∙ αλλά καθόσον προχωρείς ο δρόμος μεγαλόνει, και σε κυττάζουν βλοσυρώς και άνθρωποι και όνοι.     Είσαι στον δρόμον του Ερμού, που είθε να μην ήσο, γιατ' είναι σκόνη από μπρος και λάσπη από πίσω.     Αίφνης το πεζοδρόμιον αρχίζει να στενεύη, κι ο ταξειδιώτης παρευθύς οφείλει να κατέβη∙ πλην μόλις το φρικτόν αυτό επιχειρήση βήμα, ευρίσκει εις τα πρόθυρα των Αθηνών το μνήμα, διότι κάρα τρέχοντα παντού από ρητήρος νεκρόν τον ρίπτουν κατάγης ενώπιον κλητήρος.                             ...

Το μυθιστόρημα Γαλήνη του Ηλία Βενέζη εκδόθηκε το 1937. Σε αυτό το έργο ο συγγραφέας περιγράφει τη διαρκή πάλη των προσφύγων της Μικράς Ασίας να ριζώσουν στη νέα πατρίδα. Μία πάλη, έτσι όπως εκφράζεται από τους πρωταγωνιστές της ιστορίας,  μεταξύ χίμαιρας και  σκληρής πραγματικότητας. Στη «Γαλήνη» ο Βενέζης αφηγείται την ιστορία μιας ομάδας προσφύγων από τη Μικρασία, που έρχονται να εγκατασταθούν, το 1923, στην έρημη γη της Αναβύσσου. Από την ομαδική απόγνωση ξεχωρίζουν σιγά-σιγά τα πρόσωπα, το πάθος για τη ζωή που πρέπει να συνεχιστεί, τα όνειρα που ριζώνουν για να χτυπηθούν και πάλι από τη μοίρα, η αναζήτηση της λύτρωσης και της γαλήνης. «Συνθετικό έργο επικής έμπνευσης και βιβλικού μεγαλείου», που διαπνέεται από βαθύ ανθρωπισμό, το βιβλίο αγαπήθηκε όσο λίγα στην Ελλάδα και γνώρισε αλλεπάλληλες εκδόσεις, ακόμη και μέσα στην Κατοχή. [...]  (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) Ανάλυση του μυθιστορήματος Γαλήνη   εδώ Το πρώτο επεισόδιο ...