Ο ΠΑΠΑΓΑΛΛΟΣ ΜΟΥ, Σοφία Τρικούπη

26η Αὐγούστου 1903

ἈΠΟ ΤΗΣ ΧΘΕΣ ΔΕΝ ΕΧΩ πλέον τὸν Παπαγάλλον μου ὅστις ἦτο μετ’ ἐμοῦ ἐπὶ τόσα καὶ τόσα ἔτη. Ὅσοι δὲν ἠσθάνθη σαν τὴν πρὸς τὰ ζῶα καὶ τὰ πτηνὰ ἀγάπην βεβαίως θὰ θαυμάσωσι πῶς γενονὸς τόσον ἀσήμαντον μὲ συγκινεῖ καὶ μὲ θλίβει, ἀλλ’ ὁ Παπαγάλλος οὗτος ἔχει δι’ ἐμὲ ἱστορίαν ὅλην. Συνεμερίσθη ἡμέρας χαρᾶς καὶ λύπης, ἔτυχε περιποιήσεων παρ’ αὐτοῦ τοῦ Ἀδελφοῦ μου,1 καὶ τώρα ἐν τῷ μονήρει βίῳ μου ὑπῆρξε σύντροφος καὶ παρηγορία.

Κατὰ τὴν ἀπουσίαν τοῦ Ἀδελφοῦ μου εἰς τὴν Ἑσπερίαν πρὸ ἐτῶν πολλῶν, μοὶ ἔφερον Παπαγάλλον, ὄχι ἐκ τῶν πολὺ μεγάλων, οὔτε ἐκ τῶν πολὺ ὡραίων. Στακτὴν τὴν πτέρωσιν ὅλων τῶν ἀποχρώσεων, μὲ ἐρυθρὰν τὴν οὐράν, μὲ ῥάμφος λεπτὸν καὶ κατάμαυρον, μὲ ὀφθαλμοὺς μεγάλους καὶ γλυκεῖς, καὶ ὡς ἐπὶ τῷ πολὺ ἡμικλείστους.2

Ἀφρικανικὸν τὴν φυλήν, προερχόμενον ἐκ Ζανζιβάρης3 καὶ σταλεὶς ὡς ἐνθύμιον παρὰ συμμαθητοῦ τοῦ Χαριλάου μετερχομένου ἐν τῇ πόλει ἐκείνῃ τὸν Ἰατρόν. Ἐπειδὴ κατ’ ἀρχὴν οὐδὲν δῶρον ἦτο δεκτὸν ἐν τῷ οἴκῳ μας ἀπεποιήθην τὴν παραλαβὴν τοῡ πτηνοῦ τούτου, ἀλλ’ οἱ ὑπηρέται μοὶ εἶπον ὅτι ὁ φέρων αὐτὸ Κύριος τὸ ἐναπέθεσεν ἐπὶ τῆς εἰσόδου καὶ ἀμέσως ἀνεχώρησεν ὥστε δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἐπιστραφῇ. Ἐπὶ ἡμέρας ὅλας ἔμενεν ὁ Παπαγάλλος ἐν τῷ κλωβῷ του σύννους καὶ μελαγχολικός. Τῷ ὡμίλουν καὶ δὲν μὲ ἐλάμβανεν ὑπ’ ὄψιν. Τῷ προσέφερον τροφὴν καὶ ἀπέστρεφε τὴν κεφαλήν· ἐφαίνετο περίλυπος καὶ ἀπελπισμένος· ἐφοβήθην ὅτι θὰ πάθῃ ἐξ ἀσιτίας· προσεπάθουν νὰ τὸν θωπεύσω ἀλλὰ τοσοῦτον ἐχθρικὰς ἐδείκνυε διαθέσεις ὥστε ἠναγκαζόμην ν’ ἀποσύρω τὴν χεῖρά μου μετὰ κἄποιας ἀναξιοπρεποῦς ταχύτητος.

Ἐπὶ τέλους, πρωΐαν τινά, ἀκούω γλυκυτάτην φωνὴν καλοῦσάν με –«Κυρία Σοφία, Κυρία Σοφία», καὶ ἡ ἔκπληξίς μου δὲν ἦτο μικρὰ ὅτε ἀντελήφθην ὅτι ὁ προσαγορεύων με δὲν ἦτο ἄνθρωπος ἀλλ’ ὁ ἄφωνος μέχρι τῆς στιγμῆς ἐκείνης Παπαγάλλος!4 Δὲν ἐπίστευον δὲ ποτὲ ὅτι ἦτο δυνατὸν πτηνὸν νὰ ἔχῃ ἄρθρωσιν τόσον εὐκρινῆ καὶ εὔηχον. Ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης ἤρχισε νὰ συνοικειοῦται τὸ Πουλάκι μετ’ ἐμοῦ, καὶ νὰ δεικνύῃ προτίμησιν ἧς μόνον ἡ πρὸς τὸν Ἀδελφόν μου κατόπιν ὑπερτέρει. Ἐπανελθόντος τοῦ Χαριλάου εἰς Ἀθήνας, ἀπήτησε ν’ ἀφεθῇ ἐλεύθερος ὁ Παπαγάλλος, διότι ἠννόει ν’ ἀπο λαμβάνωσι τῆς ἐλευθερίας των οἱ πάντες ἐν τῇ οἰκίᾳ μας ὡς καὶ αὐτὰ τὰ ζῶά μας, καὶ αὐτὰ τὰ πτηνά.

(Απόσπασμα)

Ολόκληρο το διήγημα θα το βρείτε στην παρακάτω διεύθυνση:
library.parliament.gr

Ο Παπαγάλλος μου έγινε και θεατρική παράσταση η οποία ανέβηκε από το θέατρο Σφενδόνη (2017)

Στα βίντεο θα δείτε δύο trailer για το έργο: 

Trailer 1

Trailer 2