Λέσχη Ανάγνωσης Αγίας Βαρβάρας

ΠΟΣΟΝ ΘΛΙΒΟΜΑΙ διότι οὐδέποτε ἐν ὅσῳ ἔζη ἡ Μήτηρ μας1 διῆλθε τοῦ νοός μου νὰ γράψω τὰ τοῦ βίου της. Εἶχε τοσαύτην εὐχέρειαν τοῦ διηγῆσθαι, ὥστε ἁπλῶς ἂν ἠκολούθει ἡ γραφίς μου τὰς ἐκ τοῦ στόματός της ῥεούσας ἀναμνήσεις θὰ ἠδύνατό τις ν’ ἀνεύρῃ ἐν αὐταῖς ὡραιοτάτας σελίδας τῆς ἱστορίας μας, ἀλλὰ τότε οὐδέποτε ἐσκέφθην τοιοῦτόν τι καὶ μόνον εὐχαρίστως τὴν ἤκουον διηγουμένην ποτέ μεν τοῦτο τὸ συμβάν, ποτέ δε ἐκεῖνο, χωρὶς ὅμως νὰ δίδω τὴν ἀπαι τουμένην προσοχὴν ὅπως ἀποτυπωθῶσι ταῦτα ἐν τῇ μνήμῃ μου καὶ δυνηθῶ ν’ ἀναπολήσω τώρα πλέον εἰμὴ ἀμυδρῶς ὅσα τότε ἤκουα. Ἦτο ἡ Μήτηρ μου ἡ τρίτη θυγάτηρ2 τοῦ Νικολάου Μαυροκορδάτου3 καὶ τῆς Σμαράγδας4 θυγατρὸς τοῦ Αὐθέντου Καρατζᾶ, ἀδελφὴ δὲ τοῦ Ἀλεξάνδρου Μαυροκορδάτου.5 Τοσοῦτον ἦτο ἀνεγνωρισμένη ἡ καλλονή της παιδιόθεν, ὥστε οἱ Γονεῖς της φοβούμενοι τοὺς Τούρκους ἀπέφυγον τὴν εἴσοδον εἰς τὴν οἰκίαν των παντὸς διδασκάλου ὅπως μὴ γίνῃ γνωστὸν ὅτι ὑπῆρχε χριστιανὴ νέα ἐξαιρετικῆς ὡραιότητος καὶ ἀφαρπασθῆ διὰ τὰ χαρέμια. Ἐστερήθη οὕτω σχεδὸν ἐν...

26η Αὐγούστου 1903 ἈΠΟ ΤΗΣ ΧΘΕΣ ΔΕΝ ΕΧΩ πλέον τὸν Παπαγάλλον μου ὅστις ἦτο μετ’ ἐμοῦ ἐπὶ τόσα καὶ τόσα ἔτη. Ὅσοι δὲν ἠσθάνθη σαν τὴν πρὸς τὰ ζῶα καὶ τὰ πτηνὰ ἀγάπην βεβαίως θὰ θαυμάσωσι πῶς γενονὸς τόσον ἀσήμαντον μὲ συγκινεῖ καὶ μὲ θλίβει, ἀλλ’ ὁ Παπαγάλλος οὗτος ἔχει δι’ ἐμὲ ἱστορίαν ὅλην. Συνεμερίσθη ἡμέρας χαρᾶς καὶ λύπης,  ἔτυχε περιποιήσεων παρ’ αὐτοῦ τοῦ Ἀδελφοῦ μου,1 καὶ τώρα ἐν τῷ μονήρει βίῳ μου ὑπῆρξε σύντροφος καὶ παρηγορία. Κατὰ τὴν ἀπουσίαν τοῦ Ἀδελφοῦ μου εἰς τὴν Ἑσπερίαν πρὸ ἐτῶν πολλῶν, μοὶ ἔφερον Παπαγάλλον, ὄχι ἐκ τῶν πολὺ μεγάλων, οὔτε ἐκ τῶν πολὺ ὡραίων. Στακτὴν τὴν πτέρωσιν ὅλων τῶν ἀποχρώσεων, μὲ ἐρυθρὰν τὴν οὐράν, μὲ ῥάμφος λεπτὸν καὶ κατάμαυρον, μὲ ὀφθαλμοὺς μεγάλους καὶ γλυκεῖς, καὶ ὡς ἐπὶ τῷ πολὺ ἡμικλείστους.2 Ἀφρικανικὸν τὴν φυλήν, προερχόμενον ἐκ Ζανζιβάρης3 καὶ σταλεὶς ὡς ἐνθύμιον παρὰ συμμαθητοῦ τοῦ Χαριλάου μετερχομένου ἐν τῇ πόλει ἐκείνῃ τὸν Ἰατρόν. Ἐπειδὴ κατ’ ἀρχὴν οὐδὲν δῶρον ἦτο δεκτὸν ἐν τῷ οἴκῳ μας ἀπεποιήθην τὴν παραλαβὴν ...

Η Σοφία Τρικούπη ήταν κόρη του Σπυρίδωνα και της Αικατερίνης Τρικούπη και αδελφή του Χαρίλαου Τρικούπη. Γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1838. Μεγάλωσε και μορφώθηκε στην αγγλική πρωτεύουσα και συναναστράφηκε τον κύκλο των επιφανών πολιτικών, καθηγητών και ευγενών ανδρών που είχε η οικογένεια. Με ευρύτητα καλλιέργειας και ισχυρό πνεύμα, έγινε κοινωνός των ιδεών και των σκέψεων του μεγάλου αδελφού της , για τον οποίο αισθανόταν αληθινό θαυμασμό, αφοσίωση και λατρεία. Μετά το θάνατο των γονέων της, η ζωή της δόθηκε αμέριστα στην λατρεία και την υπηρεσία του Χαρίλαου Τρικούπη. Το σπίτι της υπήρξε το κέντρο των ανώτερων διπλωματικών, πολιτικών και κοινωνικών συγκεντρώσεων. Οι αίθουσες στο σπίτι της Σοφίας Τρικούπη ήταν αυτές που έφεραν σε επικοινωνία την Ελλάδα με την Ευρώπη. Δεν υπήρχε μέλος ηγεμονικής οικογένειας, δεν υπήρχε επίσημος ή επιφανής ξένος διερχόμενος από την Αθήνα, ο οποίος να μην επιζητούσε να επισκεφθεί τη Σοφία Τρικούπη, είτε όπως αρχικά συνέβαινε παρευρισκόταν ο ...