Λέσχη Ανάγνωσης Αγίας Βαρβάρας

Τώρα το απόσπασμα, με τον Δραγούμη πάντα μπροστά, πλησίαζε το Αρεταίειο. Μερικοί απ' τους περαστικούς κοίταζαν με περιέργεια τη σκηνή. Ήταν κάτι σαν τουριστικό αξιοθέατο της ημέρας. Κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί ότι αυτοί οι οχτώ στρατιώτες με τον ασπροντυμένο άντρα ήταν, εκείνη την ώρα, στο κατώφλι μιας κανονικής εκτέλεσης -που θα γινόταν, μέσα στην καρδιά της Αθήνας, ανάμεσα στον τηλεγραφικό στύλο 905 και τον τηλεγραφικό στύλο 907. "Ήμουν στη στάση της οδού Παπαδιαμαντοπούλου και περίμενα το τραμ" θα έλεγε αργότερα ο Ρώσος ακόλουθος Λεμπέντιεφ στον ανακριτή. "Είδαμε οχτώ στρατιώτες μ' έναν άνθρωπο που πέρασαν ήσυχα- ήσυχα από μπροστά μας. Αν έλειπαν οι ξιφολόγχες απ' τα χέρια τους, το θέαμα θάταν πολύ φυσικό -τουλάχιστον για τη μέρα εκείνη. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι οι στρατιώτες ήταν κίτρινοι σαν το λεμόνι..." Στο βάθος ο Δραγούμης ίσως νάταν εκείνη την ώρα ο μόνος ήρεμος στη συντροφιά. Απ' το 1902 που είχε μπει στη φωτιά του ...

Ο Φρέντυ Γερμανός (1934-1999) γεννήθηκε στην Αθήνα με καταγωγή από τη Μυτιλήνη. Σπούδασε στην τότε Πάντειο Ανωτάτη Σχολή και στη Σχολή Δημοσιογραφίας Όλσον. Μιλούσε αγγλικά και γαλλικά. Μπήκε στο γράψιμο από 18 χρόνων. Ξεκίνησε παίρνοντας το δεύτερο βραβείο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Διηγήματος, που καθιέρωσε ο Mπάμπης Kλάρας στη "Bραδυνή". Από το 1953 ως ελεύθερος ρεπόρτερ ανέλαβε πολλές δημοσιογραφικές αποστολές σε διάφορες χώρες για λογαριασμό εφημερίδων και περιοδικών.  Εργάστηκε ως ρεπόρτερ στην "Ελευθερία" (1954-1960), ως χρονογράφος στη "Mεσημβρινή" (1960-1967) της Ελένης Bλάχου, στην "Απογευματινή" (1968-1973) για να κλείσει τον δημοσιογραφικό κύκλο του στην "Ελευθεροτυπία" (1975-1990), απ' την οποία παραιτήθηκε ("πρόωρα", είπαν μερικοί) για να αφοσιωθεί στο γράψιμο.  Έγινε γνωστότατος ως ευθυμογράφος με πηγαίο χιούμορ, παρατηρητικότητα και πρωτότυπο ύφος. Tο 1964 βγήκε το πρώτο του βιβλίο απ...